Top 20 beste trance classics aller tijden

Toen Tiësto in 2004 Samuel Barbers klassieke compositie door zijn synthesizers haalde, creëerde hij de ultieme trance-symfonie. Die dramatische minuutlange stilte vóór de drop is de beroemdste spanningsboog uit de geschiedenis van de dancemuziek; wanneer de kickdrum weer invalt, verandert elke mensenmassa in een uitzinnige zee van armen in de lucht.

Armin van Buuren zette zichzelf in 1999 definitief op de wereldkaart met deze pure, melodieuze parel. Het repetitieve, hypnotiserende thema bouwt laag voor laag op zonder overbodige effecten. Tijdloos vakmanschap.

Vernoemd naar de iconische zonsondergangbar op Ibiza, geldt Café del Mar universeel als het heiligste anthem van de vroege trancescene. De golvende arpeggio's vangen het ultieme gevoel van zomervrijheid.

De Belgische producer M.I.K.E. Dierickx schreef dit meesterwerk in een klein zolderkamertje. Die zware, pompende bas en die monumentale synthmelodie maken Universal Nation een onverwoestbare vloerenvuller.

Een samenwerking tussen Ferry Corsten en Vincent de Moor die resulteerde in pure magie. De heroïsche koper-achtige melodie en stuwende beats zijn synoniem met de gouden hoogtijdagen van de clubcultuur.

Piet Bervoets en Benno de Goeij schiepen met Airwave het officiële themanummer van het legendarische festival Innercity. De weidse, galmende synthesizersoundscapes bootsen een vlucht door de wolken na.

Sarah McLachlans etherische zangstem gecombineerd met Tiësto's rollende baslijn en dramatische strijkers leverde de mooiste vocale trancetrack aller tijden op.

De Berlijnse dj Paul van Dyk schreef met For an Angel een van de meest herkenbare pianomelodieën uit de elektronische muziek. Puur, euforisch en nostalgisch.

Met zijn zachte 'dream house' piano en rustgevende beat schreef de betreurde Robert Miles een wereldwijde monsterhit die bewees dat elektronische muziek diep kan ontroeren.

Die hyperactieve, snerpende 136 BPM pizzicato-synthmelodie is al een kwarteeuw lang het absolute synoniem voor uitzinnige festivalenergie.

Ferry Corstens grote doorbraak. De sprankelende, rollende melodie en strakke drums gaven de Rotterdamse trance-sound vleugels.

Gebaseerd op Henry Purcells compositie voor A Clockwork Orange, is dit een meesterles in hypnotiserende herhaling en minimalistische trancekracht.

André Tanneberger introduceerde zijn kenmerkende 'gitaar-achtige' synthesizersound. Een vrolijke zomerklassieker die wereldwijd nummer 1 bereikte.

Ferry schudde het genre wakker door rauwe electroclash en vocoder-vocalen te versmelten met pompende trancebeats. Vernieuwend en rebels.

Gabriel & Dresden en zangeres Jes Brieden schiepen een dromerig meesterwerk. Jes' fluwelen zanglijnen over een lome progressive groove bezorgen je direct rillingen.

Bruno Sanchioni en zijn partners leverden in 1996 de oer-blauwdruk voor de dromerige Italiaans-Franse trance. Die hypnotiserende pluk-synth blijft legendarisch.

Geproduceerd door Pronti & Kalmani en Sebastiaan Molijn werd deze track een wereldwijd pop-trancefenomeen met een hook die decennia later nog overal gesampeld wordt.

Gebouwd rond de Keltische zang van Máire Brennan (Clannad) ademt Saltwater de zilte bries en serene rust van een Mediterraan strand bij zonsopgang.

Deze klassieker werd door talloze dj's geremixt, maar de monumentale, stijgende lead-synth van het origineel blijft een onovertroffen emotionele mokerslag.

Een elf minuten durend progressive trance-epos van ongekende architectonische schoonheid. Sasha laveert geduldig door rijke harmonieën en galmende synths.

Trance classics herinneren ons aan een tijdperk waarin melodie, sfeer en euforie de dansvloeren regeerden en wildvreemden elkaar met gesloten ogen in de armen vielen. Welke trance-anthem brengt jou direct terug naar die magische nachten? Breng hieronder je stem uit of laat een reactie achter!