Top 20 Beste Gitaarsolo’s Aller Tijden

David Gilmours tweede solo in Comfortably Numb geldt universeel als het absolute summum van melodische gitaarkunst. Met zijn befaamde Black Strat, een Big Muff pedaal en een subtiele delay creëert Gilmour een monumentale, zingende toon. Elke noot heeft een ongeëvenaard gewicht, waarbij de dramatische bends en melancholische vibrato de existentiële desillusie van de song perfect vangen.

Jimmy Page bouwde zijn legendarische solo op een Fender Telecaster uit 1959 laag voor laag op. Beginnend met lyrische, bluesy loopjes escaleert het spel geleidelijk naar furieuze ladderpatronen en syncopische ritmes. De organische dynamiek tussen Bonhams rollende drums en Pages stuwende frasering maakt deze overgang van pastorale folk naar zinderende hardrock historisch.

Het twin-gitaarduel tussen Don Felder en Joe Walsh aan het slot van Hotel California is een meesterles in compositie. Wat begint met Felders sierlijke, harmonische melodielijnen mondt uit in een spectaculaire wisselwerking waarin Walsh' rauwe rockblues naadloos verweven raakt met Felders precieze arpeggio's, culminerend in een adembenemende dalende gitaarharmonie.

Jimi Hendrix transformeerde Bob Dylans akoestische folkballad tot een psychedelische symfonie vol auditief vuurwerk. Verdeeld over vier afzonderlijke secties demonstreert Hendrix zijn volledige sonische arsenaal: van vlijmscherpe bottleneck slide en huilende wah-wah pedalen tot overstuurde feedback. Het is een tour de force die de expressieve mogelijkheden van de elektrische gitaar voorgoed herdefinieerde.

Slash levert in dit epische rockepos niet één, maar drie memorabele solo's af, waarvan het dramatische slotakkoord diepe sporen achterlaat. Gewapend met zijn Gibson Les Paul tovert hij een weelderige, warme toon tevoorschijn vol slepende bluesbends en dramatische tremolo's. De solo fungeert als het emotionele zwaartepunt van de track en snijdt dwars door het weidse orkestrale arrangement.

Brian Mays solo in Bohemian Rhapsody is opmerkelijk compact maar compositorisch geniaal. Spelend op zijn zelfgebouwde Red Special construeerde May een vocaal aandoende melodielijn die als perfecte brug fungeert tussen het dramatische pianodeel en de extravagante opera-sectie. De rijke, gelaagde harmonieën en het zachte, fluweelachtige randje van zijn oversturing zijn onmiskenbaar Queen.

Ritchie Blackmore liet zich voor zijn vlijmscherpe solo in Highway Star inspireren door klassieke meesters als Johann Sebastian Bach. De strakke zestienden-patronen, neoklassieke arpeggio's en vlammende ladders werden noot voor noot gecomponeerd en met militaire precisie uitgevoerd. Het legde het fundament voor het neoklassieke metalgenre en toont Blackmores verbluffende technische discipline.

Mark Knopfler bewees in Sultans of Swing dat je geen muur van distortion nodig hebt om een onvergetelijke indruk achter te laten. Met zijn virtuoze fingerpicking techniek op een 'clean' afgestelde Fender Stratocaster tovert hij kristalheldere, vederlichte licks tevoorschijn. De razendsnelle slotarpeggio's getuigen van een fabelachtige controle en ritmische swing.

In amper honderdveertig seconden zette Eddie Van Halen in 1978 de gitaarwereld compleet op zijn kop. Door het perfectioneren van two-handed tapping, gecombineerd met woeste dive-bombs op zijn whammy bar en grensverleggende vlagetechnieken, klonk zijn Frankenstein-gitaar als een buitenaards wezen. Het tempo, de harmonische rijkdom en de explosieve energie blijven ongeëvenaard.

Kirk Hammetts waanzinnige solo in de finale van One vormt het sonische equivalent van een slagveld. In strakke synchronisatie met Lars Ulrichs dubbele bassdrums vuurt Hammett een salvo van razendsnelle tapping-loopjes, messcherpe pentatonische runs en scheurende wah-wah uithalen af. De agressieve intensiteit en technische bravoure maken het een ijkpunt binnen de thrashmetal.

Prince koppelde ongekende technische virtuositeit aan rauwe gospel- en soul-emotie. Zijn solo in Purple Rain is doordrenkt van weemoed en verlangen; elke noot klinkt alsof de gitaar daadwerkelijk huilt. De melodische opbouw, het vlijmscherpe randje van zijn Hohner Telecaster-kopie en de overstijgende apotheose maken dit een van de meest bezielde gitaarmomenten uit de popgeschiedenis.

Wat begint als een bezonken southern rockballad mondt uit in een van de meest uitzinnige gitaaruitbarstingen ooit vastgelegd. Allen Collins en Gary Rossington voeren een minutenlang, opzwepend duel waarin virtuoze slidegitaar en vlammende driedubbele harmonieën elkaar opjutten. Het niet-aflatende uptempo ritme stuwt de solo naar een haast transcendentale climax.

Met Texas Flood blies Stevie Ray Vaughan de elektrische blues eigenhandig nieuw leven in. Spelend met snaardiktes waar de meeste gitaristen hun vingers op stuk zouden slaan, produceerde SRV een kolossale, grommende klank. Zijn meedogenloze plectrumaanslag, elastische bends en soulvolle frasering ademen een intensiteit die recht uit het hart van de Texaanse blues komt.

De betreurde Randy Rhoads combineerde klassieke compositieleer met de rauwe energie van heavy metal. Zijn solo op Crazy Train is een architectonisch meesterwerk vol harmonische mineurladders, vlekkeloos gearticuleerde tapping en een smaakvol vibrato. Rhoads bewees hiermee dat metalgitaarspel even geraffineerd en verheven kon zijn als klassieke concertmuziek.

Layla bevat een historisch samenspel tussen twee gitaargiganten: Eric Clapton en slide-fenomeen Duane Allman. De karakteristieke, jankende openingsriff en de zinderende solo's overlappen elkaar op meeslepende wijze. Allmans virtuoze Coricidin-flesjestechniek tilt de melodie naar stratosferische hoogtes, vol hartverscheurende passie en bluesy zeggingskracht.

Gary Moore stond bekend om zijn ongelooflijke sustain en vlammende agressie, maar in Still Got the Blues combineert hij dat met een hartverscheurende lyriek. Vanaf de allereerste noot grijpt zijn Gibson Les Paul je bij de keel. De vloeiende loopjes, expressieve buigingen en dynamische nuances maken deze solo tot een emotionele mokerslag.

John Frusciante levert aan het einde van Dani California een verbluffend eerbetoon aan de geschiedenis van de rockgitaar. Geïnspireerd door Jimi Hendrix bouwt hij met behulp van een vintage wah-wah pedaal en dubbel gelaagde sporen een kolkende muur van geluid. De rauwe energie en dynamische flow tillen het hele nummer naar een uitzinnig kookpunt.

Carlos Santana bewees met Samba Pa Ti dat een gitaar net zo zacht en verleidelijk kan zingen als een menselijke stem. Zijn zwoele, fluwelen toon en subtiele sustain glijden moeiteloos over de bedwelmende latin-percussie en warme hammondorgel-akkoorden. Het is een meesterles in muzikale sensualiteit, waarbij gevoel en timing ver boven snelheid worden gesteld.

Toen producer Quincy Jones Eddie Van Halen vroeg om een gitaarsolo in te spelen voor Michael Jacksons Beat It, veranderde dat de popmuziek voorgoed. Eddie stapte gratis de studio in, herschikte de songstructuur en knalde er in twee takes een vlammende, eclectische solo in vol tappings en piepende harmonischen. Het bracht hardrock definitief naar de mainstream dansvloer.

Matthew Bellamy combineert in Knights of Cydonia Ennio Morricone-achtige spaghettiwestern-gitaren met pompende progrock en galopperende arpeggio's. Gewapend met zijn custom Manson-gitaar met ingebouwde effecten jaagt hij scheurende tremolo-picking en buitenaardse fuzzklanken door de luidsprekers. Het is een cinematografisch gitaarspektakel dat bol staat van futuristische bombast.

Van tijdloze bluesfraseringen tot baanbrekende heavy metal riffs: deze twintig gitaarsolo's hebben generaties muzikanten geïnspireerd en miljoenen luisteraars kippenvel bezorgd. Welke solo bezorgt jou telkens weer rillingen over je rug? Mis je nog een legendarische solist in deze lijst? Stem hieronder op jouw favoriet of laat een reactie achter!